ве̏ровати
веровати
Лема
веровати
Извор
том 1, стр. 350, редослед 29
- 1.а.
ијек. вје̏ровати, несврш. а. држати, сматрати да је нешто онако како се приказује, како неко говори.
— Вјерује Јела ... све слијепо.
- 1.б.
мислити, држати, бити уверен.
— Сада је већ тврдо вјеровао да тамо даље у утроби планина мор бити неисцрпивих наслага угљена.
И сам је веровао да је његова молитва з нероткиње чудотворна.
- 2.
(некоме, нечему, некога, нешто) имати поверења (у некога, у нешто), поуздавати се, надати се, ослањати се.
folk— Апотекар не верује ни самој својој памети много.
Видов дане, ч дни дане, клео бих те! Ал не, нећу ... још верујем српску срећу.
- 3.а.
(у некога, нешто) сматрати да постоји неко натприродно биће или нешто натприродно: ~ у виле, ~ у чуда.
- 3.б.
бити религиозан, држати за тачно оно што налажсе вера.
Фразе
~ на реч, на браду сматрати истинитом какву изјаву без икаквих стварних доказа; не ~ својим очима, ушима јако се чудити чему необичном, неочекиваном, бити јако изненађен.
Пододреднице
покр. веровати. — Премда га је могла познат ако би се очима својим вјеровала. Мул
Изворни текст (OCR)
ве̏ровати, -рује̄м, ијек. вје̏ровати, несврш. 1. а. држати, сматрати да је нешто онако како се приказује, како неко говори. — Вјерује Јела ... све слијепо. Шен. б. мислити, држати, бити уверен. — Сада је већ тврдо вјеровао да тамо даље у утроби планина мор бити неисцрпивих наслага угљена. Том. И сам је веровао да је његова молитва з нероткиње чудотворна. Чипл. 2. (некоме, нечему, нар. некога, нешто) имати поверења (у некога, у нешто), поуздавати се, надати се, ослањати се. — Апотекар не верује ни самој својој памети много. Лаз. Л. Видов дане, ч дни дане, клео бих те! Ал не, нећу ... још верујем српску срећу. Митр. 3. а. (у некога, нешто) сматрати да постоји неко натприродно биће или нешто натприродно: ~ у виле, ~ у чуда. б. бити религиозан, држати за тачно оно што налажсе вера.