гопѝцати
гопицати
Лема
гопицати
Извор
том 1, стр. 518, редослед 4
- 1.а.
(и го̀личе̄м) несврш. 1 лаганим и понављаним додиривањем коже на неким деловима тела дражити.
— Мара је почела да га дете голица, а по соби би се разлегао његов смех.
Она му већ голица врат.
Бата врти главом, као да га сламком за врат голиче.
- 1.б.
дражити, штипати.
— Све га голица у носницама и душнику.
- 2.а.
фиr. дражити, раздраживати, усхићавати.
— Госао је кренуо. Већ ... плаћа раднике за њиву. А то, више но све друго, голица његов понос.
- 2.б.
изазивати (на нешто), наводити; подстицати.
— Враг би га знао рашта, али вјешто ме стане голицати да рекнем и ја коју о томе.
Све ме нешто голица да јој вечерас куцнем на прозор.
Пододреднице
повр. и уз. повр. голицати. — Он Нушић мора да се усиљава,.. да се голица ... па да буде забаван. Скерл. Једаред се са Иком ваљала по трави; голицале су се, смејале и скакале. Вес
Изворни текст (OCR)
гопѝцати, -а̄м (и го̀личе̄м) несврш. 1. а. лаганим и понављаним додиривањем коже на неким деловима тела дражити. — Мара је почела да га дете голица, а по соби би се разлегао његов смех. Рист. Она му већ голица врат. Коз. Ј. Бата врти главом, као да га сламком за врат голиче. Вукић. б. дражити, штипати. — Све га голица у носницама и душнику. Крл. 2. фиr. a. дражити, раздраживати, усхићавати. — Госао је кренуо. Већ ... плаћа раднике за њиву. А то, више но све друго, голица његов понос. Вуков. б. изазивати (на нешто), наводити; подстицати. — Враг би га знао рашта, али вјешто ме стане голицати да рекнем и ја коју о томе. Матош. Све ме нешто голица да јој вечерас куцнем на прозор. Ћос. Д.