гу́рати
гурати
Лема
гурати
Извор
том 1, стр. 593, редослед 4
- 1.
помицати, померати (што) с једног места на друго употребом снаге; упирати у што.
— Почне ме главом гурати.
Неки је свећеник гурао бицикл уз бријеr.
Цио га свијет ногом гура у блато.
- 2.
терати, одбацивати, одбијати (кога).
— Браћа га гурају од себе као шугаво прасе.
Ви мене увијек гурате од себе, а када се ја повучем, онда сте љубоморни! ЊКрл.
- 3.
нагонити, натеривати (на нешто).
— Не сме изгледати да нас Русија гура у рат.
Неће се никоме да га најприје затворе ... а онда опет гурају у маршбатаљоне.
- 4.а.
ићи напред, напредовати без застајкивања.
— Нема користи да гу рамо напријед по овакој ноћи.
Гура шором грактава босанска голотиња.
Нб. напредовати у служби, школи и сл.
— Е́На његовом рамену угледао сам две звезНдице. —Браво, ... тигураш, Тасо!
- 4.в.
чинити, радити (нешто) без престанка.
— Кренем као чегртаљка:
— Прва заповест: Аз јесам ... и гурам, гурам. Но код седме застанем. Рад.
- 4.д.
Оксфордска су звона почела гурати ... своје мелодије. Торб.
- 5.а.
трпати нешто (у што); дава̀ти радо
— Војници гурају нешто у своје торбе.
Гӯрала нам је стара Стоја јабуке у руке. Дед.
- 5.б.
наметати, товарити
— Силом им гурају и нуде старе подrрејане симите.
У рату поживинчени људи су] ... све више и више терета гурали на сељачка леђа.
Фразе
~ под нос наметати; пребацивати; ~ у гроб терати у смрт; ~ у несрећу (пропаст, зло) хтети упропастити.
Пододреднице
1. а. пробијати се у гужви или навали света. — Нећу се гурати к вашим здјелама. Бен. Дечак се гу̑рао до мајора и дочепао га за сабљу. Петр. В. б. фиг. пробијати се (кроз живот). — Герас lce трудом и муком, патњом и штедњом гурао кроз овај свет. Срем. Увијек бубати, увијек се гурати напријед ... вјечно се бојати да не изгубиш одлике и стипендије. НКрл. 2. завлачити се. — Почне, гурајући се у њен материн скут, да плаче, јеца. Станк. 3. силом се лаћати, прихватати се нечег што не одговара; отимати место другоме. — Гурали су се у социјалне проблеме и остали ...: инжињери, професори. Сек. Сељаци би требали остати на земљи ... а не гурати се на туђа мјеста. Козарч. 4. фам ићи напред, напредовати. — Ето, тако је то некако ишло, па ипак се гурало из разреда у разред. Нуш
Изворни текст (OCR)
гу́рати, гу̑ра̄м несврш. 1. помицати, померати (што) с једног места на друго употребом снаге; упирати у што. — Почне ме главом гурати. Вес. Неки је свећеник гурао бицикл уз бријеr. Торб. фиг. Цио га свијет ногом гура у блато. Матош. 2. терати, одбацивати, одбијати (кога). — Браћа га гурају од себе као шугаво прасе. Ћос. Б. Ви мене увијек гурате од себе, а када се ја повучем, онда сте љубоморни! ЊКрл. 3. нагонити, натеривати (на нешто). — Не сме изгледати да нас Русија гура у рат. Јов. С. Неће се никоме да га најприје затворе ... а онда опет гурају у маршбатаљоне. Бег. 4. а. ићи напред, напредовати без застајкивања. — Нема користи да гу рамо напријед по овакој ноћи. Креш. Гура шором грактава босанска голотиња. Ћоп. Нб. напредовати у служби, школи и сл. — Е́На његовом рамену угледао сам две звезНдице. —Браво, ... тигураш, Тасо! Јак. в. чинити, радити (нешто) без престанка. — Кренем као чегртаљка: — Прва заповест: Аз јесам ... и гурам, гурам. Но код седме застанем. Рад. Д. Оксфордска су звона почела гурати ... своје мелодије. Торб. 5. а. трпати нешто (у што); дава̀ти радо, — Војници гурају нешто у своје торбе. Јак. Гӯрала нам је стара Стоја јабуке у руке. Дед. В. б. наметати, товарити — Силом им гурају и нуде старе подrрејане симите. Станк. У рату поживинчени људи су] ... све више и више терета гурали на сељачка леђа. Мишк.