ду́жити
дужити
Лема
дужити
Извор
том 1, стр. 799, редослед 6
- 1.
сматрати кога за дужника.
— Дужи ме стотину гроша.
Рј.
- 2.
кривити, окривљивати.
— Неће да дужи несрећу и луду памет, већ куне пролазника који му је најпрви долазио дома.
Пододреднице
правити дугове, задуживати се. — Сељаку нестало хране, па гледајући и дужећи се ... једва чека да га утјеши кап млијека. Павл. Почео се отац дужити ... и одонда све се изврнуло наопако. Чипл
Изворни текст (OCR)
ду́жити2, ду̑жӣм несврш. 1. сматрати кога за дужника. — Дужи ме стотину гроша. Вук Рј. 2. кривити, окривљивати. — Неће да дужи несрећу и луду памет, већ куне пролазника који му је најпрви долазио дома. Љуб.