изви́кати
извикати
Лема
извикати
Извор
том 2, стр. 367, редослед 20
- 1.
вичући изрећи.
— Праве се да нијесу чули ни оно што је он баш гласно и разговијетно извикао.
- 2.
добити вичући.
— Толико си викао, па нијеси ништа извикао.
Рј.
- 3.
изнети на глас, озлогласити.
— Већ као дјевојка од петнаест година бијаше извикана.
Извикани родољуби ... брину се за интересе голубињег народа«!
- 4.
прогнасити.
— Село ... извиче једног за кмета, да̑ му штап, и овај после кметује.
Заптије су давно извикале трњење огњишrа.
- 5.
искарати, испсовати, изгрдити.
— Она сакри рукама лице као дијете што се боји да га не извичу.
Пододреднице
1. викати довоље, досита, навикати се до изнемоглости; утолити гнев вичући. — Пото се тако мало извиче и издува, онда је опет лепо. Вес. 2. (на кога) изгрдити
Изворни текст (OCR)
изви́кати, ѝзвӣче̄м сврш. 1. вичући изрећи. — Праве се да нијесу чули ни оно што је он баш гласно и разговијетно извикао. Бан. 2. добити вичући. — Толико си викао, па нијеси ништа извикао. Вук Рј. 3. изнети на глас, озлогласити. — Већ као дјевојка од петнаест година бијаше извикана. Нам. Извикани родољуби ... брину се за интересе голубињег народа«! Ћип. 4. прогнасити. — Село ... извиче једног за кмета, да̑ му штап, и овај после кметује. Вес. Заптије су давно извикале трњење огњишrа. Сим. 5. искарати, испсовати, изгрдити. — Она сакри рукама лице као дијете што се боји да га не извичу. Војн.