ка̀шљати
кашљати
Лема
кашљати
Извор
том 2, стр. 682, редослед 4
- а.
нагло и бучно избацивати зрак, ваздух из плућа због надражаја слузокоже или хотимично, исказујући тако негодовање према коме или чему.
— Сиромашни, биједнички Парис стао кашљати, зепсти.
Он се ... упињао да што више кашље и пљује за противницима.
У ... влажној долини споро је кашљала старчева сјекира.
Митраљез у близини кашљао је као пргави, зли старац који се љути.
- б.
боловати од кашља.
Пододреднице
покр. в. кашљати. — Беглербеr (кашљући се): Што спомињеш поса̑ Чупрелића? Њег
Изворни текст (OCR)
ка̀шљати, ка̏шље̄м несврш. а. нагло и бучно избацивати зрак, ваздух из плућа због надражаја слузокоже или хотимично, исказујући тако негодовање према коме или чему. — Сиромашни, биједнички Парис стао кашљати, зепсти. Матош. Он се ... упињао да што више кашље и пљује за противницима. Ћор. фиг. У ... влажној долини споро је кашљала старчева сјекира. Ћоп. Митраљез у близини кашљао је као пргави, зли старац који се љути. Донч. б. боловати од кашља.