клу̏пко
клупко
Лема
клупко
Извор
том 2, стр. 744, редослед 3
- 1.
(мн. клу̀пка, ген. клуба́ка̄ и клу̏ба̄ка̄, дат. клу̀пцима) конац, пређа и сл. намотани у смотак лоптаста облика
— Послушајмо га, па ћемо по концу одмотати и клупко његових мисли.
- 2.
мноштво чега густо стиснуто, сплетено између себе, гомила, хрпа.
— Дјеца се тискала у клупко, свако је хтјело да се угрије.
Од тих сукоба тако супроrних веровања, тежња ... стварало се једно грчевито клупко.
Негдје глухо одјекну пушка, и клупко гласова ... отисну се некуд низ сокаке.
Фразе
~ се одмотава фиг. замршена ситуација се бистри. — Овиме се одмотава и клупко нерационалног централизираног становања. Р 1946; савити се, скупити се, смотати се у ~ скврчити се, згрчити се. — Стала је да грчевито јеца и смотала се у клупко. Крл.; смотати коrа у ~ изгњечити, измрцварити кога. — Задави је, сву је у клупко смотај!
Изворни текст (OCR)
клу̏пко с (мн. клу̀пка, ген. клуба́ка̄ и клу̏ба̄ка̄, дат. клу̀пцима) 1. конац, пређа и сл. намотани у смотак лоптаста облика. — фиг. Послушајмо га, па ћемо по концу одмотати и клупко његових мисли. Вел. 2. мноштво чега густо стиснуто, сплетено између себе, гомила, хрпа. — Дјеца се тискала у клупко, свако је хтјело да се угрије. Мишк. фиг. Од тих сукоба тако супроrних веровања, тежња ... стварало се једно грчевито клупко. Андр. И. Негдје глухо одјекну пушка, и клупко гласова ... отисну се некуд низ сокаке. Сиј.