корѐнит
коренит
Лема
коренит
Извор
том 2, стр. 849, редослед 8
- 1.а.
ијек. корјѐнит који има дубоко корење; јак, чврст, постојан.
— Партија и дру̑г Тито, корјенит, поносан храст, кренуше у бој земљу, вратише народу част.
Ја сам додуше старе школе човјек, али ... корјенит илирац.
- 1.б.
који се Чврсто држи корена, прави, истински.
— Глас му је дизало то што је он корјенити, прави Турчин.
- 2.
који се тиче самога корена, темеља, темељит, потпун, радикалан.
— Отпор власти није се могао сломити без коренитих политичких рефорама.
Била је очита потреба за корјенитим ... преуређењем цијеле државе. Пов.
- 1.
коре́нити се, ко̀ре̄нӣм се, ијек. коријѐнити се, несврш. пуштати корен, имати корење, потицати, оснивати се.
— Та наклоност (на добро или на зло) коријени се у темпераменту, а развија се или пријечи узгојем.
Музикалност се корени у даровитости балканскик народа. Пол. 1958.
Изворни текст (OCR)
корѐнит, -а, -о, ијек. корјѐнит 1. а. који има дубоко корење; јак, чврст, постојан. — Партија и дру̑г Тито, корјенит, поносан храст, кренуше у бој земљу, вратише народу част. Ћоп. Ја сам додуше старе школе човјек, али ... корјенит илирац. Шен. б. који се Чврсто држи корена, прави, истински. — Глас му је дизало то што је он корјенити, прави Турчин. О-А. 2. који се тиче самога корена, темеља, темељит, потпун, радикалан. — Отпор власти није се могао сломити без коренитих политичких рефорама. Јов. С. Била је очита потреба за корјенитим ... преуређењем цијеле државе. Пов. 1. коре́нити се, ко̀ре̄нӣм се, ијек. коријѐнити се, несврш. пуштати корен, имати корење, потицати, оснивати се. — Та наклоност (на добро или на зло) коријени се у темпераменту, а развија се или пријечи узгојем. Маж. Ф. Музикалност се корени у даровитости балканскик народа. Пол. 1958.