ма́рити
марити
Лема
марити
Извор
том 3, стр. 298, редослед 16
- 1.
(обично неrативно) (за кога, за што) обраћати пажњу на кога, што, волети, бринути се, хајати.
— Гроф Славомир није марио за починак.
Слабо је ко код нас и чуо и марио за тај свијет кога више нема.
- 2.а.
(некога, нешто) осећати наклоност према коме, чему, бити склон, волети; желети, хтети.
— Мислили смо сви да је он учеван човјек, али га нијесмо марили.
Није марио ... те каљаве слике.
Зар ја не бих марио бити учен правник или конзул?
- 2.б.
жалити.
— Не бих марио погинути, ако само моја домовина ... слободна буде!
Не марим сто дуката да потрошим.
- 3.
требати, морати.
— Знао си да је моја крава, ниси марио гонити је.
Фразе
марим ја баш ме брига, свеједно ми је, шта ме се тиче; не мари (ништа), ш1та то мари свеједно, није важено.
Пододреднице
уз. повр. в. марити (2а). — lазивали су, истина, бога један другом, здравили се и говорили један с другим; али ко је само очи имао, видео би како се не
Изворни текст (OCR)
ма́рити, ма̑рӣм несврш. (обично неrативно) 1. (за кога, за што) обраћати пажњу на кога, што, волети, бринути се, хајати. — Гроф Славомир није марио за починак. Том. Слабо је ко код нас и чуо и марио за тај свијет кога више нема. Ћоп. 2. а. (некога, нешто) осећати наклоност према коме, чему, бити склон, волети; желети, хтети. — Мислили смо сви да је он учеван човјек, али га нијесмо марили. Лаз. Л. Није марио ... те каљаве слике. Матош. Зар ја не бих марио бити учен правник или конзул? Уск. б. жалити. — Не бих марио погинути, ако само моја домовина ... слободна буде! Шен. Не марим сто дуката да потрошим. Дом. 3. требати, морати. — Знао си да је моја крава, ниси марио гонити је. Ћип.