на̀бдјети
набдјети
Лема
набдјети
Извор
том 3, стр. 480, редослед 17
- 1.
ек. на̀бдети се набе́дити, на̀бе̄дӣм, ијек. набијѐдити, сврш. 1. приписати (коме) кривицу коју није учинио, лажно окривити, оклеветати, обедити.
— Зар треба и они још да додаду што на све оно што сам ја сам себи набедио?
- 2.
наговорити, приволети на што.
— Био је то миран и спор сељак, кога набедише да буде четовођа ... зато што је био имућан и ... имао угледа међу другим сељацима.
Изворни текст (OCR)
на̀бдјети се, -дӣм се, ек. на̀бдети се. набе́дити, на̀бе̄дӣм, ијек. набијѐдити, сврш. 1. приписати (коме) кривицу коју није учинио, лажно окривити, оклеветати, обедити. — Зар треба и они још да додаду што на све оно што сам ја сам себи набедио? Чипл. 2. наговорити, приволети на што. — Био је то миран и спор сељак, кога набедише да буде четовођа ... зато што је био имућан и ... имао угледа међу другим сељацима. Пер.