нагр́дити
нагрдити
Лема
нагрдити
Извор
том 3, стр. 506, редослед 22
- 1.
(трп. прид. на̀гр̄ђен) сврш. учинити грдним, ружним, наружити;унаказити.
— Могла би пасти и нагрдити лице.
Ено лежи нагрђен љутим оружјем.
- 2.
рећи коме ружне речи, наружити, покварити, изгрдити (кога).
— Вук је исправио народну песму »Бој на Чачку« за коју је био оштро укорен, готово нагрђен.
- 3.
тешко повредити, уништити.
— Не дајте људи, нагрди вола!
— узвикну преплашено кнез.
Жита ће бити ... ако га скакавац не нагрди.
- 4.
фиг. осрамотити, обрукати.
— Заборавио је на славу имена очева, те нагрди име Дели-Крстовића.
Пододреднице
1. начинити се ружним, унаказити се. Вук Рј. 2. осрамотити се, обрукати се. — Свједочи ли чисто Отмановић кога данас међу се имамо? Држимо га, не нагрдимо се. Њег. 3. много, довоље некога изгрдити, изружити. — Али сам га се нагрдио! Вук Рј
Изворни текст (OCR)
нагр́дити, на̀гр̄дӣм (трп. прид. на̀гр̄ђен) сврш. 1. учинити грдним, ружним, наружити;унаказити. — Могла би пасти и нагрдити лице. Шимун. Ено лежи нагрђен љутим оружјем. Јакш. Ђ. 2. рећи коме ружне речи, наружити, покварити, изгрдити (кога). — Вук је исправио народну песму »Бој на Чачку« за коју је био оштро укорен, готово нагрђен. Прод. 3. тешко повредити, уништити. — Не дајте људи, нагрди вола! — узвикну преплашено кнез. Коч. Жита ће бити ... ако га скакавац не нагрди. Лоп. 4. фиг. осрамотити, обрукати. — Заборавио је на славу имена очева, те нагрди име Дели-Крстовића. Јакш. Ђ.