Одредница

на̏дӯт

граматичка ознака није издвојенатом 3, стр. 532

на̏дӯт

надут QA: medium

Лема

надут

Извор

том 3, стр. 532, редослед 14

  1. = надувен.

    — Срби и с њима анжкујска надута властела.
    Бој.
    Сва та књига није била нишгта друго него скуп надутих ријечи. Крањч. Стј. на̀дути, на̏дме̄м (дијал. на̏дује̄м) (трп. прид. на̏дӯт, -а, -о и наду̀вен, -ѐна, -ѐно) сврш. 1. а. надувати, напухати.
    — Надме образе па издуши нзкупљени зрак.
    Десн.
    Ви надмете груди па зборите мени ...
    Јакш. М.
    б. учинити да нешто набуја, нарасте, отекне.
    — Кад из неба киша груне, врело надме, мост поломи.
    Радич.
    Рашири још више прса и дигну у вис главу надувши жиле на врату.
    Наз.
    Гас-гангрена ... надула је прво бедра, па трбу2, па слабине.
    Поп. Ј.
    2. фиг. рећи оштро, осорно.
    — Дајем га у попове ... надме оргуљашица охоло.
    Бен.

Пододреднице

~ се

1. надувати се, набрекнути, отећи; набујати, нарасти. — Р̏аскечио Шимун ноге ... надуо му се прсни кош. Гор. Сузне ... очице једва шкиљаху испод надувених очних капака. Вес. Бисаге се надуле од ствари. Моск. А врело надме се, гибље, протиче низ поља пуста. Бег. 2. фиг. направити се важан, узохолити се. — Сад гизделини тукци дошепире, надувши се у котач репе шире. Марк. Ф. Па хајде што граби туђе] ... Ама што се надуо онако од тешка јордама? Глиш. 3. помамити се, почети јако дувати, пухати, узбуркати се (обично о ветру, таласима, валовима и сл. непогодама). — Гадан западни ветар наду се са улице па стаде бурно вратима лупарати. Дов. Како се вечерас надула бура? Новак. К тому се валови надму ... брдима слични. М-И

надувати се, набрекнути, отећи; набујати, нарасти.фиг. направити се важан, узохолити се.помамити се, почети јако дувати, пухати, узбуркати се (обично о ветру, таласима, валовима и сл. непогодама).
Изворни текст (OCR)
на̏дӯт, -а, -о = надувен. — Срби . и с њима анжкујска надута властела. Бој. Сва та књига није била нишгта друго него скуп надутих ријечи. Крањч. Стј. на̀дути, на̏дме̄м (дијал. на̏дује̄м) (трп. прид. на̏дӯт, -а, -о и наду̀вен, -ѐна, -ѐно) сврш. 1. а. надувати, напухати. — Надме образе па издуши нзкупљени зрак. Десн. Ви надмете груди па зборите мени ... Јакш. М. б. учинити да нешто набуја, нарасте, отекне. — Кад из неба киша груне, врело надме, мост поломи. Радич. Рашири још више прса и дигну у вис главу надувши жиле на врату. Наз. Гас-гангрена ... надула је прво бедра, па трбу2, па слабине. Поп. Ј. 2. фиг. рећи оштро, осорно. — Дајем га у попове ... надме оргуљашица охоло. Бен.