оча̀јати
очајати
Лема
очајати
Извор
том 4, стр. 279, редослед 22
- —
пасти у очајање, клонути духом без икакве наде.
— Одважни, свесни и у свакој невољи досетни, нису очајала. Коз. . дуго на једном месту, зачамати.
— Удар нигда очајали. Нен. Љ. Мама мал да није о̀чајати (се), -је̄м (се) сврш. покр. остати нађе искру у камену, без њега би у
очајала. Њег. По дну лонца боб се очајао и напоприштио.
Изворни текст (OCR)
оча̀јати, -а̄м сврш. пасти у очајање, клонути духом без икакве наде. — Одважни, свесни и у свакој невољи досетни, нису нигда очајали. Нен. Љ. Мама мал да није очајала. Коз. . о̀чајати (се), -је̄м (се) сврш. покр. остати дуго на једном месту, зачамати. — Удар нађе искру у камену, без њега би у кам очајала. Њег. По дну лонца боб се очајао и напоприштио. Љуб.