пови́кати
повикати
Лема
повикати
Извор
том 4, стр. 504, редослед 14
- 1.
јаким, повишеним гласом изговорити што, викнути
— »Јест, тако је!«
— повикаше у један глас сви.
Обвесели се, повикне и брзо сиђе к њој.
- 2.
почети викати, грдити, нападати.
— Те комисије, те седнице, па се спомогну некако. Али овај мој не уме. Све: ово не иде, нашкодиће угледу партије; оно не иде, повикаће опозиција.
- 3.
(кога) гласно позвати кога.
— Он повиче свог вјерног слугу.
Првог сњежног дана стиже у болницу Гојко ... и још од најдоње бараке повика Тодора који је стајао пред прагом.
- 4.
(на коrа) повишеним гласом наредити, заповедити коме.
— Кара-Ђорђије ... повиче на момке да Милентију отпашу сабљу.
Изворни текст (OCR)
пови́кати, по̀вӣче̄м сврш. 1. јаким, повишеним гласом изговорити што, викнути — »Јест, тако је!« — повикаше у један глас сви. Коч. Обвесели се, повикне и брзо сиђе к њој. Шимун. 2. почети викати, грдити, нападати. — Те комисије, те седнице, па се спомогну некако. Али овај мој не уме. Све: ово не иде, нашкодиће угледу партије; оно не иде, повикаће опозиција. Нуш. 3. (кога) гласно позвати кога. — Он повиче свог вјерног слугу. Ботић. Првог сњежног дана стиже у болницу Гојко ... и још од најдоње бараке повика Тодора који је стајао пред прагом. Ћоп. 4. (на коrа) повишеним гласом наредити, заповедити коме. — Кара-Ђорђије ... повиче на момке да Милентију отпашу сабљу. Вук.