повла́стити
повластити
Лема
повластити
Извор
том 4, стр. 507, редослед 5
- 1.
(трп. прид. по̀вла̄шћен и по̀вла̄штен) сврш. дати повластице, привилегије.
— У јавну праву повласти све које сматра својим сигурним оруђем.
Та мањина повлашћених богаташа и великаша могла би и бити И не бити задовољна Кнезом, али би оголели народ осећао мржњу и незадовољство.
- 2.
дати коме или чему овлашћење,
law— Да га је она само мало повластила, он би остао, па би опет све добро било.
И ко је дига̑ руку на брата свог и ко је то повластио ... све је то Кајин!
Изворни текст (OCR)
повла́стити, по̀вла̄стӣм (трп. прид. по̀вла̄шћен и по̀вла̄штен) сврш. 1. дати повластице, привилегије. — У јавну праву повласти све које сматра својим сигурним оруђем. Старч. Та мањина повлашћених богаташа и великаша могла би и бити И не бити задовољна Кнезом, али би оголели народ осећао мржњу и незадовољство. Прод. 2. дати коме или чему овлашћење, право. — Да га је она само мало повластила, он би остао, па би опет све добро било. Берт. И ко је дига̑ руку на брата свог и ко је то повластио ... све је то Кајин! Мат.