по̀тмуо
потмуо
Лема
потмуо
Извор
том 4, стр. 791, редослед 3
- 1.
мукао, пригушен, туп (о звуку, обично ниском).
— По цио дан ... потмула тутњава одјекивала је планином.
Звук пиле, пилећи кост, био је потмуо као да струже по пола пријесној глини.
- 2.
неодређен, нејасан, притајен.
— Сјећам се: све саме црне алузије на неке потмуле завјере.
Свећа горијаше ... потмулим пламеном.
- 3.а.
потамнио, мрк, таман.
— Пусти ме, пусти, добра мајко, тако је потмуо и зао облак што витла над њим.
- 3.б.
намрштен, натуштен; страшан.
— Сједи привидно миран Хасанага, мрк и потмуо.
- 4.
који удара на влагу, плесан.
— У просторијама под кровом од метала или шкриљца ваздух је често потмуо.
Изворни текст (OCR)
по̀тмуо, -ула, -уло 1. мукао, пригушен, туп (о звуку, обично ниском). — По цио дан ... потмула тутњава одјекивала је планином. Чол. Звук пиле, пилећи кост, био је потмуо као да струже по пола пријесној глини. Донч. 2. неодређен, нејасан, притајен. — Сјећам се: све саме црне алузије на неке потмуле завјере. Цар Е. Свећа горијаше ... потмулим пламеном. Шапч. 3. а. потамнио, мрк, таман. — Пусти ме, пусти, добра мајко, тако је потмуо и зао облак што витла над њим. Макс. б. намрштен, натуштен; страшан. — Сједи привидно миран Хасанага, мрк и потмуо. Огр. 4. који удара на влагу, плесан. — У просторијама под кровом од метала или шкриљца ваздух је често потмуо. Батут.