своја̀тати
својатати
Лема
својатати
Извор
том 5, стр. 697, редослед 10
- 1.
примати (кога) као свог, као блиског, као сродника, односити се (према коме) као према своме.
— Цела га касаба одувек познавала и својатала: ко кумом, ко рођаком, ко чиком.
- 2.
сматрати кога или што својим, полагати право на што, присвајати.
— Куцају се с њим и одликују га тиме Што га по грЧКИ називају Кутулис, и на тај начин својатајV и грабе у своје коло.
Он као да је ... ту дјевојку сасвим својатао за себе.
Пододреднице
својакати (се). — Брат Адам ни чути о Иветиним, а камоли да се својатају! Торд
Изворни текст (OCR)
своја̀тати, -а̄м несврш. 1. примати (кога) као свог, као блиског, као сродника, односити се (према коме) као према своме. — Цела га касаба одувек познавала и својатала: ко кумом, ко рођаком, ко чиком. Марк. М. 2. сматрати кога или што својим, полагати право на што, присвајати. — Куцају се с њим и одликују га тиме Што га по грЧКИ називају Кутулис, и на тај начин својатајV и грабе у своје коло. Срем. Он као да је ... ту дјевојку сасвим својатао за себе. Креш.