у̀опћен
уопћен
Лема
уопћен
Извор
том 6, стр. 531, редослед 2
- 1.
трп. прид. од уопћити (се)
- 2.
= уопштен (2) који има општи карактер, који се не односи на конкретно, појединачно:
оцена, ~ закључак. — Он јој је завидио на уопћеном осјећају ... среће.
Изворни текст (OCR)
у̀опћен, -а,-о 1. трп. прид. од уопћити (се). 2. = уопштен (2) који има општи карактер, који се не односи на конкретно, појединачно: