Одредница

чѝтати

граматичка ознака није издвојенатом 6, стр. 883

чѝтати

читати QA: medium

Стална адреса

Лема

читати

Извор

том 6, стр. 883, редослед 20

  1. 1.а.

    (трп. прид. чи̏та̄н) несврш распознавати слова у писаном или штампаном тексту (изговарајући или не изговарајући), прелазећи очима оно што је написано или наштампано разумевати садржсину прочитанога.

    трп. прид. — трпни придевприд. — придев
    — Нашли су га у писарни гдје је отварао и читао пошту.
    Том.
    Чак и када би га ноћу оставио отац без најмањег парчета свеће, син је проналазио начин да чита према месечини.
    Мил.
  2. 1.б.

    с разумевањем пратити оно што је написано или наштампано на страном језику.

    с — средњи род
    — Момчић од тринаестак година који већ зна да чита четири-пет језика. Дед.
  3. 1.в.

    изговарати гласно оно што је написано или наштампано, држећи текст у рукама или говорећи напамет, декламовати, рецитовати: ~ лепо, ~ уметнички

    с осећањем, ~ с патосом.
    Вес.
  4. 2.

    излагати, објашњавати, предавати усмено слушаоцима садржину чега или знање о коме или чему: лекције на универзитету, свеучилишту.

  5. 3.

    а. распознавати знакове и разумевати њихово значење.

    Милован ... има џепни сат, но не уме да га чита. Каш. б. фиг. схватати или погађати чије мисли, осећања, жеље (по неким спољним знацима или кретњама). — Он и сестра читали једно другом тугу с лица. Мул. Он ме је читао као отворену књигу. Ком. в. на основу каквих појава и знакова погаати оно што ће се догодити. — Но, па ви сте нам малочас рекли да се из звезда може читати будућност. Мил. Она је знала читати с длана. Крл. Г. (кога) разг откривати, погађати чије стварне намере. д. грдити, корити (кога), приговарати (коме). — Назва ме несрећом ... Зар ти мени да читаш, стеницо једна.

Фразе

~ између редака, редова, међу редовима читати домишљајући се ономе што писац није до краја рекао или што је хтео прикрити; ~ коме буквицу (лекциј У, вакелу) оштро корити кога; ~ мису служит мису.
Изворни текст (OCR)
чѝтати, -а̄м (трп. прид. чи̏та̄н) несврш. 1. а. распознавати слова у писаном или штампаном тексту (изговарајући или не изговарајући), прелазећи очима оно што је написано или наштампано разумевати садржсину прочитанога. — Нашли су га у писарни гдје је отварао и читао пошту. Том. Чак и када би га ноћу оставио отац без најмањег парчета свеће, син је проналазио начин да чита према месечини. Мил. Ж. б. с разумевањем пратити оно што је написано или наштампано на страном језику. — Момчић од тринаестак година који већ зна да чита четири-пет језика. Дед. В. в. изговарати гласно оно што је написано или наштампано, држећи текст у рукама или говорећи напамет, декламовати, рецитовати: ~ лепо, ~ уметнички,